ชมพู่ของผม ผมไม่รู้ว่าพันธุ์อะไร และมันก็คงไม่สำคัญแล้ว เมื่อทางเพชรบุรีเขาจะสงวนชื่อพันธุ์ชมพู่เพชรหรือชมพู่เพชรสายรุ้งไว้ คือต่อไปในอนาคตชมพู่เพชรหรือเพชรสายรุ้ง ต้องเป็นชมพู่พันธุ์นี้บวกพิกัดทางภูมิศาสตร์ไปด้วยว่าต้องปลูกที่เพชรบุรีด้วยเท่านั้นจึงจะใช้ชื่อพันธุ์นี้ได้ ไหนๆ ผมลืมชื่อไปแล้วว่าเพชรหรือทับทิมจันทร์ ก็ขอตั้งใหม่เลยดีกว่า ชมพู่ของผมพันธุ์ ‘เพชรพนมรุ้ง’
และวันนี้ผมคงไม่เน้นเรื่องพันธุ์เพราะมันปลูกไปแล้ว แต่จะมาเล่าเรื่องการจัดการ ซึ่งต้นนี้ผมจัดการได้ไม่ดีเลย ต้นสูงเกินไปทำให้ห่อผลได้ยากและไม่มีไม้ค้ำเมื่อฝนปีที่ผ่านมาก็หักเสียไปหนึ่งกิ่งใหญ่
พูดถึงการห่อเขาว่าให้ห่อในระยะกลองโทน ผมเองก็ไม่เข้าใจมันยังไง แต่จากรูปลูกเขียวๆ ก้นชมพูเรื่อๆ นั้นไม่รอดครับ แมลงวันทองมันไข่ไปเรียบร้อบแล้ว ผมคงต้องขยับไปห่อในระยะที่เกษรร่วงแล้วห่อเลย และปีนี้ดีหน่อยที่ออกดอกหลายรุ่นพร้อมๆ กัน ผมจึงมีโอกาสแก้ตัวได้เร็ว
สำหรับลูกที่อยู่สูงๆ ปีนี้ผมก็ได้ฟีโรโมนจากงานเกษตรแฟร์มาช่วยอีกแรง (การป้องกันและกำจัดแมลงศัตรูพืชนั้น หากไม่มีพิษตกค้างแล้วผมรับได้ทุกวิธี ก็ผสมผสานกันไป) จากรูปผมใช้ขวดน้ำ 2 ใบ ตัดมาเสียบต่อกันด้วยเทปกาว จุ่มฟีโรโมนด้วยสำลีวางไว้ด้านล่าง แมลงวันทองก็จะตามกลิ่นลงมาเอง เข้ามาแล้วก็วนเวียนอยู่แถวนี้แหละครับ เหมือนพระอภัยหลงรูปนางละเวงยังไงยังงั้นเลย บางทีมีสู้กันด้วย
พยายามถ่ายมาให้ดูกันชัดๆ โฉมหน้าเจ้าแมลงวันทอง ผู้ปล่อยให้ลูกๆ มาชอนไชผลไม้
==================================
==================================
[...] (ดูเรื่องชมพู่) ดักแมลงวันทองได้เยอะเลย [...]