สุดสัปดาห์ที่ไม่ได้กลับบ้าน วันเสาร์-อาทิตย์ก็ดูยาวนานช่างน่าเบื่อเหลือเกิน เขาบอกว่าหากเราท้อแท้สิ้นหวัง ให้มองดูคนที่แย่กว่าเรา ออกมาจากปากซอยก็เจอเลย คนที่ว่างเหมือนๆ เรา ไม่รู้จะทำอะไรได้แต่ขับรถวนไปเวียนมา พอได้เห็นคนที่ว่างงานเหมือนๆ กัน โลกนี้ก็ดูเหมือนยุติธรรมขึ้นเยอะ ว่าแล้วเรียกมาสักคนดีกว่า “ไปจตุจักรครับ”
ความจริงผมไม่ได้อยากไปจตุจักรหรอก ที่ๆ ผมอยากจะไปนั้นเป็นสวนสาธารณะที่ติดกับพิพิธภัณฑ์เด็กแต่ผมไม่รู้จักชื่อ พอไปถึงก็รีบดูป้ายชื่อเลยวันหลังจะได้เรียกถูก ป้ายเขาเขียนไปว่า ‘สวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์’ ที่ตรงนี้เขาว่าเป็นแหล่งดูนกกลางกรุง และถ้าโชคดีอาจจะได้เจอกับนกหายาก พูดถึงนกหายากกลางกรุงมันก็น่าเศร้า ที่ว่านกเหล่านี้ล้วนเป็นนกที่หลุดรอดหนีตายมาจากตลาดจตุจักรนั่นเอง
แต่ผมไม่ใช่นักดูนก ถ้าไม่ใช่นกเอี้ยงนกกระจอกแล้ว ล้วนเป็นนกที่ผมไม่เคยเจอ ล้วนเป็นนกหายากของผมทั้งนั้น มาดูกันว่าผมเจอนกอะไรบ้าง
นกกินปลี...ตัวใหญ่กว่าหัวแม่มือหน่อย
ต่างฝ่ายต่างมอง...ดูเชิงกันและกัน
นกเอี้ยงด่าง
กระแตตัวนี้คงจะกลัวผมจับไปขาย
นกอยากดูคนคนก็อยากดูนก...กางเขน
นั่งเศร้ากับฝีมือการยิงนกของตัวเอง
กลับดีกว่าฝนจะตกแล้ว เรื่องการยิงนกคงต้องฝึกฝนกันอีกเยอะ
==================================
==================================
รูปสุดท้ายน่ะ นกอะไร? ^-^
ซ่อนไว้แล้วยังรู้อีก