จริงๆ แล้วของแพงไม่ได้แปลว่าของดี แต่ก็น่าแปลกใจที่หลายคนมักจะแปลว่าของเแพงนั้นเป็นของดี ความจริงแล้วสินค้าหรือบริการนั้นจะมีราคาต้นทุนบวกกำไร ฉะนั้นบางทีถ้าผู้ขายหรือผู้ให้บริการเขาไม่หน้าเลือด เขาก็บวกกำไรน้อยก็กลายเป็นของถูกกว่าได้ หรือถ้าเขาลดต้นทุนได้แม้จะหน้าเลือดเท่าเดิมก็ยังสามารถขายถูกกว่าได้เช่นกัน ยกตัวอย่าง เช่น ป้ายทะเบียนรถผมหาย จริงๆ แล้วต้นทุนที่เสียให้กรมทางขนส่งเพื่อทำแผ่นป้ายใหม่เพียงร้อยกว่าบาทเท่านั้น แต่เมื่อกรรมสิทธิ์ยังเป็นของบริษัทไฟแนนซ์ผู้ออกเงินไปก่อน ผมจึงต้องแจ้งให้บริษัทเป็นผู้ขอป้ายใหม่จากกรมขนส่ง ปรากฏว่าทางบริษัทคิดค่าใช้จ่ายจากผม 500 บาท จากการสำรวจดูคร่าวๆ ก็ทราบว่าแต่ละบริษัทก็หน้าเลือดไม่เท่ากัน มีทั้ง 500 600 หรือ 800 บาท อย่างนี้ก็ชัดเจนว่าแพงกว่าไม่ใช่สิ่งที่ดีกว่า เพราะสินค้าเป็นแผ่นป้ายทะเบียนเหมือนกัน
ที่บ่นๆ มาก็ไม่ใช่อะไร เหตุเกิดจากเป้าหมายที่จะทำเว็บ เขาเลือกใช้ผู้ให้บริการรายอื่นที่ไม่ใช่ผม ในราคาที่แพงกว่าที่ผมเสนอไป แน่นอนว่าต้นทุนเขาอาจจะสูงกว่าถ้าเขาใช้โปรแกรมที่มีลิขสิทธิ์ เพราะในเว็บมีภาพเคลื่อนไหวแบบแฟลชด้วย แต่ที่ผมว่าแพงกว่าไม่ได้แปลว่าดีกว่านั้นเห็นได้จาก
- เขารับเงินก้อนใหญ่ไปแล้ว เขาไม่สนใจรับเงินก้อนเล็กเพื่อที่จะอัพเดทเว็บให้เลย
- ภาพเคลื่อนไหวแบบแฟลชที่เห็นว่าสวยงามนั้น ทำให้เรียกชมเว็บได้ช้าลง เแท็บเล็ตที่ขายดิบขายดีอย่างไอแพดก็ไม่รองรับ
ก็บ่นแค่นี้แหละ เพียงอยากบอกว่าแพงกว่าไม่ได้แปลว่าดีกว่า ส่วนถูกๆ อย่างที่ผมให้บริการก็ไม่อยากให้แปลเอาเองเหมือนกัน เพื่อความแน่นอนลองถามจากลูกค้าของผมดีกว่า
บัวดิน : รูปนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องราวข้างบนแต่อย่างใด
โดยทั่วไปคนเราไม่ได้เห็นคุณค่าของสินค้าราคาถูก
คงจะมีความคิดฝังหัวอยู่ว่า “ถูก” และ “ดี” หาได้ยากในโลก
อันนี้ก็ไม่เห็นยาก ขึ้นราคาสินค้าชิ้นนั้นถ้าคุณภาพของมันสมกับราคา
แต่ถ้าขายของถูกแล้วยังต้องมาเหน็ดเหนื่อยกับบริการหลังการขายแบบไม่รู้จบ
อันนี้ก็ต้องลองชั่งน้ำหนักดูว่า ต้นทุนเงิน แรงงาน และเวลา มันคุ้มหรือไม่คุ้ม?