สบายๆ ถ้าไม่คิดมาก เปล่า…ผมไม่ได้คิดเรื่องการเมือง เพราะเขาว่าข้าราชการต้องวางตัวเป็นกลาง ที่ว่าไม่ต้องคิดมากนั้นเป็นเพราะวันนี้ผมว่าง จึงไปเดินเล่นที่สวนวชิรเบญจทัศ (สวนรถไฟ) แล้วเจอกลุ่มตายาย 3 คู่ แกร้องเพลงแบบมีเครื่องขยายเล็กๆ ฟังกันในกลุ่ม เพลงที่ตาร้องอยู่คือเพลง ‘จงรัก’ แล้วยายก็ฟังแบบอมยิ้มให้ลูกหลานอิจฉา ซึ่งผมก็นึกแซวยายในใจว่ายิ้มได้เพราะแกไม่ต้องคิดมาก เพราะถ้าคิดมากแบบผมแล้วพาลจะยิ้มไม่ออก เพราะ
โปรดอย่าถามว่าฉันเป็นใครเมื่อในอดีต
และโปรดอย่าถาม ว่าอดีตฉันเคยรักใคร (หล่อๆ อย่างตาสงสัยว่าตอนหนุ่มคงไม่เบา)
รู้ไว้อย่างเดียว เดี๋ยวนี้รักเธอ และรักตลอดไป (แหง๋หละตา 70-80 แล้ว คงกลับมาตายรังอย่างเขาว่า)
รักมากเพียงไหน กำหนดวัดได้เท่าดวงใจฉัน
อย่าเพียรถาม ว่าฉันจะรัก เธอนานเท่าใด (คงไม่นานหรอกตา อันนี้ผมเปล่าแช่งนะ)
ฉันตอบไม่ได้ ว่าฉันจะรัก ชั่วกาลนิรันดร์
เพราะชีวิตชั้น คงไม่ยืนยาว ไปถึงปานนั้น (ใช่ครับ แม้ตาจะดูแข็งแรง ยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี แต่คนเราหาอายุเกินร้อยยาก)
รู้แต่เพียงฉัน หมดสิ้นรักเธอ เมื่อฉันหมดลม
ในวงเล็บคือที่ผมนึกแซวตาอยู่ในใจ แต่ความจริงผมว่าตาแกคงรักยายเสมอต้นเสมอปลายมาตลอดนั่นแหละ ไม่งั้นแกคงไม่ยิ้มหน้าบานอย่างนั้นหรอก หลังจากฟังตาร้องเพลงจบผมก็เดินเก็บภาพเล่นๆ พอแก้เหงา เรามาคนเดียวเปลี่ยวเอกาไม่เหมือนตายากลุ่มนั้น (แต่ก็ดีกว่าคู่รักที่เห็นอีกคู่ ที่มาถ่ายภาพ pre-wedding อุตส่าห์ใส่เสื้อโชว์แมนสกรีนหน้าอกว่า ‘ช้างเท้าหน้า’ แต่หันไปมองข้างๆ กรีนว่า ‘ควาญช้าง’ อิอิ)
