ผมมีกอไผ่ให้กินหน่อและให้ใช้สอยอยู่ 6 กอ เป็นไผ่ป่าหรือไผ่ข้าวหลาม 2 กอ หนามเยอะมาก ผมจึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ใครอยากใช้ประโยชน์ก็มาตัดเอา แต่ผมขอให้ตัดให้ผมด้วย คืออยากได้ไปใช้ 1 ลำก็ต้องตัดให้ผมด้วย 1 ลำ
การตลาดแบบแบกะดิน
ผมมีกอไผ่ให้กินหน่อและให้ใช้สอยอยู่ 6 กอ เป็นไผ่ป่าหรือไผ่ข้าวหลาม 2 กอ หนามเยอะมาก ผมจึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ใครอยากใช้ประโยชน์ก็มาตัดเอา แต่ผมขอให้ตัดให้ผมด้วย คืออยากได้ไปใช้ 1 ลำก็ต้องตัดให้ผมด้วย 1 ลำ
วันนี้เอาไข่เค็มไปส่งเห็นปริมาณมากเป็นพิเศษเลยเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก ไข่เค็มคีตกวีนั้นเรารับไข่สดมาจากฟาร์มเครือข่ายมาดอง
เมื่อตรุษจีนที่ผ่านมา ผมลาพักร้อนไป 2 วัน เลยได้อยู่บ้านหลายวันหน่อย มีโอกาสลองอุปกรณ์สอยมะพร้าวที่ซื้อจากงานเกษตรแฟร์ ปรากฏว่าหักไปเรียบร้อย (ที่ว่าเรียบร้อยคือผมได้ให้ช่างใช้เหล็กฉากดามบริเวณด้าม จนเรียบร้อยกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง) ได้มะพร้าวมา 6-7 ลูก ก็เลยเอามาเผาสักหน่อย ซึ่งปกติแล้วผมไม่ค่อยได้เผาหรอก ไม่ได้กลัวโลกร้อนหรอกแต่มันขี้เกียจ
ว่างๆ ตัดหน่อไม้ไปลองตลาด มีเรื่องประหลาดใจมาก มากจนเกือบทำให้เสียกำลังใจ เพราะแวะไปถามร้านที่เขาทำอาหารขาย เจ้าของร้านตอบมาว่าหน่อไม้นั้นทำอาหารลำบาก ถ้าต้มมาแล้วจะอุดหนุนสักหน่อย พาลให้คิดว่าปัจจุบันคนเขารักความสะดวกสบายขนาดนี้เลยหรือ ขนาดคนทำอาหารขายยังลังเลที่จะปอกเปลือกหน่อไม้ โชคดีที่ผมตัดไปไม่เยอะ เพราะแจกจ่ายให้ญาติมิตรไปเกือบหมดแล้ว หลังจากฝากขายที่ร้านชำก็ขายหมด ในเช้าวันรุ่งขึ้น ทำให้พอมีกำลังใจกลับคืนมาบ้าง แต่คราวหน้าคงต้องลองต้มไปขายพร้อมน้ำพริกกะปิ เป็นชุดเล็กๆ ดูบ้าง
