ตามเรื่องตามราว เรื่อยเปื่อย
ไผว่าอีสานแล้ง ให้จูงแขนมันมาเบิ่ง น้ำของไหลอยู่จ้น ๆ มันสิแล้งบ่อนจั่งได๋ คำแปล ใครว่าอีสานแห้งแล้ง ให้จูงแขนเขามาดู น้ำโขงไหลล้นฝั่งอย่างนี้ มันจะแห้งแล้งได้อย่างไร ตั้งแต่เล็กจนถึงวันนี้ในวัยที่จะเข้าหลักสี่ ความรู้สึกต่อถิ่นฐานบ้านเกิดของผมไม่เคยคิดว่าอีสานแล้งเลย เหมือนคำผญาที่ยกมาอ้างนั่นแหละครับ แม้ว่าบุรีรัมย์บ้านผมที่เขาว่าตำน้ำกิน คู่กับสุรินทร์ที่กินน้ำตำ
ผมไปเที่ยวงานเกษตรแฟร์มา คนเยอะเหมือนกันครับ แต่หนักทางไปเดินหาของกิน ส่วนหาของไปปลูกนั้นมีบ้างประปราย และมีบริการรถเข็นเดินตามอยู่ ผมได้เมล็ดพันธู์ผัก 3 ถุง สะตอ 1 ต้น(ไม่เคยกินเลยแต่อยากปลูก) มะขามป้อม 1 ต้น เพกา 1 ต้น และสารฟีโรโมนล่อแมลงวันทองขวดเล็กๆ 2-3 ซีซี อีก 1 ขวด (ผักยังไม่ได้ปลูก กลับไปบ้านร้อนแล้งเหลือเกิน มะขามป้อมและสะตออาการไม่ดี แต่เพกาแตกใบใหม่แล้ว ส่วนสารฟีโรโมนลองใช้แล้วค่อนข้างพอใจครับ (ดูเรื่องชมพู่) ดักแมลงวันทองได้เยอะเลย แต่ได้ข่าวว่าใบกระเพราก็ใช้ได้เหมือนกัน (ต้องหาโอกาสทดลอง))
วันหยุดไปไหนไม่ได้ไกลด้วยผมถูกใบสั่งจากผู้จัดการห้ามปั่นจักรยานในกรุงเทพฯ จิ้งจกทักเขายังฟัง ผมจึงได้แต่ปั่นกันแถวเมืองนนท์ วันนี้เลยชวนเที่ยวใกล้ๆ คือกระทรวงสาธารณสุข
หน้าแล้งอย่างนี้ ต้มเนื้อต้มปลาหามะนาวมาปรุงรสได้ลำบาก บ้านผมก็ได้มะสังนี่แหละครับมาทดแทน ดีกว่ามะนาวขวดที่ผสมสารกันบูดเป็นไหนๆ ต้นนี้ตอนผมล้อมรั้วเพื่อนบ้านก็อาสาช่วยตัดทิ้งเต็มที่ แต่เมื่อออกดอกออกผลก็แวะเวียนมาเก็บไปใส่ต้มใส่แกงกันทั้งบ้านใกล้บ้านไกล น่าจะเป็นต้นที่ใหญ่ที่สุดในรัศมี 2 กม. (ปัจจุบันต้นไม้ป่าหาได้ยากมาก ตามท้องนามักจะเตียนโล่งประหนึ่งสนามบิน) ดอกใช้จิ้มน้ำพริกกลิ่นหอมคล้ายผิวส้ม ผลใช้เนื้อในผลใส่ต้มเนื้อ ต้มปลาแทนมะนาว ================================== ==================================
อีสานบ้านเฮา คำร้อง/ทำนอง : พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา ขับร้อง :โฬม พัชฎะ (….ดนตรี……….) หอม ดอกผักกะแยง ยามฟ้าแดงค่ำลงมา แอ๊บๆ เขียดจะนา ร้องยามฟ้าฮ้อนห่วนๆ เขียดโม้เขียดขาคำ เหมือนหมอลำพากันม่วน เมฆดำลอยปั่นป่วน ฝนตกมาสู่อีสาน. หมู่ หญ้าตีนกับแก ถูกฝนแลเขียวตระการ ควายทุยเสร็จจากงาน เล็มหญ้าอ่อนตามคันนา รุ่งแจ้งพอพุ่มพู ตื่นเช้าตรู่รีบออกมา เร่งรุดไถฮุดนา รีบนำฟ้าฟ่าวนำฝน อีสานบ้านของเฮา อาชีพเก่าแต่นานดน เอาหน้าสู้ฟ้าฝน เฮ็ดนาไร่บ่ได้เซา เฮ็ดนาไร่บ่ได้เซา.. ** ..ม่วน..เอ๊ย..โอ… ม่วนเอ๊ยม่วนเสียงกบ ร้องอ๊บๆ กล่อมลำเนา ผักเม็กผักกะเดา ผักกระโดนและผักอีฮีน ธรรมชาติแห่งบ้านนา ฝนตกมามีของกิน ฝนแล้งแห้งแผ่นดิน ห้วยบึงหนองแห้งเหือดหาย *** มาเด้อมาเฮ็ดนา มาเด้อหล้าอย่าเดินอาย นับวันจะกลับกลาย บ่าวสาวไหลเข้าเมืองกรุง เสียงแคนกล่อมเสียงซุง ตุ้งลุ่งตุ้ง แล่นแตรลุ่งตุง เสียงแคนกล่อมเสียงซอ อ้อนแล้วอ๋ออ้อนอีแล้วอ๋อ...
(เรื่องนี้ผมลอกจาก www.kobsak.com มาให้อ่านกันครับ น่าจะเป็นประโยชน์และกำลังใจต่อเหล่าฝูงปลาที่ว่ายทวนน้ำอยู่) ในอดีต เกษตรกรไทยสามารถอยู่ได้อย่างพอเพียง อาหารการกินอุดมสมบรูณ์ ถึงกับมีคำกล่าวกันว่า ในน้ำมีปลาในนามีข้าว แต่ปัจจุบัน พอลงพื้นที่ กลับพบแต่ ปัญหาหนี้สินและความยากจน จนหลายคนอดถามคำถามไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น กับภาคเกษตรของไทย สาเหตุสำคัญสาเหตุหนึ่งของปัญหา ก็คือ การปลูกพืชเชิงเดียว ตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็น ข้าว มัน อ้อย ปอ ฝ้าย เกษตรกรมีวัฏจักรการทำงานที่คล้ายๆ กัน ที่แต่ละคนจะมาช่วยกันลงแขกตอนปลูก เมื่อเสร็จก็รอที่จะช่วยกันเก็บเกี่ยว และลุ้นว่าราคาปีนั้นจะดีหรือไม่
กะหล่ำปลีที่เป็นผักที่ขายดิบขายดี แต่ละวันเห็นขนมาเต็มคันรถ ทั้งสี่ล้อ หกล้อ หรือสิบล้อ จึงสงสัยว่าที่ขายดีนั้น เป็นเพราะผู้คนนิยมกินกัน หรือว่าคนขายไส้กรอกส้มตำนิยมแถม(ให้เราเอามาทิ้ง)กันแน่ ? แล้วท่านกินกะหล่ำปลีไหม?
